گرگان ما GORGAN

که گرگان ریشه در اسطوره دارد / هزاران نکته مستوره دارد

مریم زندی عکاس نامدار گرگانی: میخواهم دینم را به زادگاهم ادا کنم
نویسنده : علی نصیبی - ساعت ۱٢:٤۱ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٢٧ اسفند ۱۳۸٦
 

مریم زندی عکاس و هنرمند نامدار گرگانی گفت: به این فکر هستم که به جهت ادای دین به گرگان در قالب مجموعه‌ای از شهرم عکاسی کنم.

وی افزود: البته بارها از گرگان عکس گرفته و اکنون نیز در حال‌ جمع‌آوری عکسهایی هستم.

مریم زندی اظهار داشت: گرگان را بسیار دوست دارم. گرگان شهر سبز، مرطوب و محبوب من بوده و هر موضوع در رابطه با گرگان برایم جذاب است.

وی که با هفته‌نامه سلیم گفت‌وگو میکرد در رابطه با چگونگی گرایشش به عکاسی گفت: زمان دانشجویی عضو انجمن حمایت از حیوانات بودم. انجمن از بنده خواست از فردی به نام علی سگ‌باز** که در حاشیه رودخانه‌های گرگان از سگها نگهداری و به آنها غذا میداد گزارش تهیه کنم. عکسهایم از این فرد را برای مسابقه سالانه وزارت فرهنگ و هنر در سالهای ۴۹-۴۸فرستاده و با کسب مقام اول، ۲۵ سکه طلا جایزه گرفتم. پس از آن در دو مسابقه‌ای که تلویزیون برگزار کرد شرکت کرده و برنده شدم وآرام‌آرام به عکاسی گرایش پیدا کردم.

این عکاس گرگانی که جزو صد هنرمند برتر تاریخ ایران نیز می‌باشد تاکنون کتابهای مختلفی همچون ایران گل محبوب من، چهره‌ها( شامل پرتره موسیقیدانان، نقاشان، ادیبان،هنرمندان سینما و تلویزیون ، و معماران ایرانی)، ترکمن و صحرا را منتشر کرده و کتاب عکسهای انقلاب،آبی با خط قرمز، ایران خاک محبوب من را آماده چاپ دارد.

مریم زندی به خاطره‌ای از عکاسی‌هایش در روزهای انقلاب اشاره کرده و میگوید: در میدان ۲۴اسفند دختر یک‌ونیم ساله‌ام را بغل کرده و مشغول عکاسی بودم. تیراندازی شدید شد،بچه را بغل خانمی دادم و به او گفتم الان می‌آیم، خودم به بالای سقف اتوبوسی رفتم و از آنجا مشغول عکاسی شدم. ۵ دقیقه ۳ الی ۴ ساعت طول کشید و آن خانم هم مدام داد میزد خانم بیا بچه‌ات رابگیر.

این هنرمند گرگانی همچنین خاطرنشان کرد: شاید مجموعه شعرهایم را که در ۲۱ سالگی در گرگان سروده‌ام به زودی چاپ کنم.

--------------

**-توضیح: علی سگ‌باز که عکسهای مریم زندی از او سبب دریافت جایزه وزارت فرهنگ و هنر در سالهای۴۸ و ۴۹ شده خود شخصیت بسیار جالبی بود. وی اصالتا اهل تیران اصفهان بوده و پس از کوچ به تهران راهی گرگان شده بود. وی در حاشیه رودخانه‌ای مابین گروهبان‌محله(کوی آزادی) و کوی بهاران به تنهایی زندگی و از سگها نگهداری میکرد.  علی سگ‌باز که پنج سال پیش فوت کرد با وجود زندگی سخت ناطقی بسیار سخنور و فردی مبادی آداب بود.

غذای علی سگ‌باز از زمانهای بسیار دور تا زمان مرگش از آشپزخانه ارتش تامین میشد. در علت این قضیه میگویند هنگامی که سربازها جهت سنگفرش خیابانها از حاشیه رودخانه مشغول جمع‌آوری سنگ بودند سنگی سقوط و به کتف علی اصابت میکند. با مجروح شدن وی فرمانده وقت ارتش به‌نام سرهنگ منجمی به جهت دلسوزی دستور میدهد از آن پس غذای او از آشپزخانه لشگر تامین شود.